۲ مطلب در اسفند ۱۴۰۱ ثبت شده است

دی زمانی به تکلف بر سعدی بنشست

  • ساناز هستم
  • شنبه ۲۰ اسفند ۰۱
  • ۱۹:۴۹

دارم فکر می‌کنم کی درک نکرد؟ کِی درک نکرد؟ کی درد مشترکه؟ دارم فکر می‌کنم کی درکم کرد؟ کِی درکم کرد؟ دارم فکر می‌کنم زندگی چقدر عجیب پیچید. تو چه پیچ‌هایی چه امتحان‌هایی پنهان بود‌. چه جمله‌های ساده‌ی نهانی که برای من راه‌حل بود. دارم فکر می‌کنم چه کردم؟ چه می‌کنم؟ چرا می‌کنم؟ چه باید بکنم؟ به دونه‌ی دونه‌ی معانی. دونه‌ دونه‌ی چیزهایی که درکشون نمی‌کردم و یا پذیرشش سخت بود. دونه دونه‌ی چیزهایی که از یه سمت دیگه‌ی ماجرا جور دیگه‌ای دیده میشن. می‌فهمم. درک می‌کنم. و همه‌ی این تلخه.

 

+ عاه که درد مشترکم. هیچ‌کس هیچ‌وقت نفهمید.

++ گردالو تو اوج اونوقت‌هایی که نباید، با رسانه‌ای که نباید همکاری کرد. بهش گفتم که چقدر کارش نابخشودنیه. چقدر اشتباهه. توضیح داد. بخشیدمش.

+++ تنهایی زیباست. واقعا زیباست. واااااااقعا زیباست. 

4+ اگه پ بره یه رفیقی که نمیخواستم از دست بدم رو میدم. زندگی مطلوبش برام هیجان‌انگیزه. شبیه ناممکن. شبیه خانه بر آب داشتن. بر باد.

5+ چقدر این رهایی رو دوست دارم. چقدر تو خیابون تو گوش باد قصه گفتن. چقدر نامه به غریبه نوشتن. چقدر حتی تو این بیابون برای هیچ‌کس نوشتن.

6+ دعا می‌کنم.

7+ نوازش خشک شده. دیگه نوازش نمی‌کنه. نمیدونم بهار بازم نوازش هست یا نه. نمی‌دونم زنده میشه یا من از زبرش رد میشم که نوازشم کنه یا نه. ولی هر جا برم، هر جا باشم یه نوازش پیدا می‌کنم. شب‌زی هم داره بیدار میشه. پاییزش خیلی قشنگ بود. زمستونش سفید بود. بهارش حتما باید قشنگ‌تر باشه ولی میترسم دیگه شب‌زی من نباشه. میترسم کسی که بیاد اینجا نفهمه اون شب‌زی‌ه. می‌ترسم تنها شه. از من تنهاتر.

8+ تا صبح میخوام کاغذ تا کنم. دلم میخواد چهره‌ش رو ببینم. به نظرم باید قشنگ بشه. میتونستم تابلوش کنم ولی گردش هم قشنگه. 

9+ فتنه بنشست چو برخاست قیامت برخاست 

10+ چی می‌تونم بگم؟ مبارکه.

11+ کاش همه‌چیز دیرتر اتفاق افتاده بود. کاش سربزنگاه‌ها طور دیگری بود. کاش بتونم بفهمم. نه، واقعا نه. مطلوبم این نبوده و نیست. کاش توی سرم زیاده ولی تا اونچه که باید حس کنم یا می‌کردم رو نکنم نه.

12+ دوباره خوندم و دوباره می‌بینم که اضطراب و اجتناب از کجا میاد. لمس می‌کنم که خفگی اجتناب میاره. اجتناب هم دوری و عدم ایجاد امنیت. ولی یه سیکل معیوبه که می‌فهمم کجا باید شکسته شه.

13+ باید جمع و جور کنم و بهار رو زندگی کنم. تلاش کنم. لبخند بزنم. چرخ بر هم زنم.

بوسه را در نامه می‌پیچد

  • ساناز هستم
  • يكشنبه ۱۴ اسفند ۰۱
  • ۱۳:۲۲

متاسفم که فردا بازم باید برم گردالو رو ناامید کنم. متاسفم که دوباره خون میاد. می‌خوام بگم که کاش بیشتر مراقبش بودم که خون نیاد، ولی خیلی وقته که خودمو بغل می‌کنم و می‌دونم تقصیر من نیست، نبوده. از همه‌ی ماجراهایی که معلول چیزی درونم هستن و همه‌شون واقعیت نیست یا نمیتونه باشه یا شاید هم واقعیتشون معلول چیزی درون منه و نه بیشتر ناراحتم. غم حس خوبی برای دروغه. خشم هم حس خوبیه براش ولی غم اصیل تره، توش رهایی داره‌. حسی که ابدا توی خشم نیست. ولی خب غم بدون خشم واقعی بودن واژه‌ها رو میبره زیر سوال. مثل الان که من واژه‌ها رو باید دوباره معنا کنم. معنای پیش نوشته‌شون بی‌معنا شده‌. و سفر نوشتن دوباره‌ی معناها سفر جالبیه. 

+ الان خیلی بهتر می‌بینم و می‌فهمم که دقیقا حس امنیت یعنی چی، و بودنش یعنی آزادی، یعنی سلامت روان. و چقدر ساده بدست میاد و چقدر نتایج غیرقابل پیش‌بینی‌ای از من داره.

++ حیفِ خیلی واژه‌ها. حیفِ تکرار واژه‌ها که باور خواهند شد. حیف‌ باور‌ها. که رویا خواهند شد. حیف رویاها. رویاهایی که خرج پوچی‌ها خواهند شد.

+++ پسر من هنوزم فکر می‌کنم آیا من هیترم. و به والله که نیستم. در هر جزیی از خودم از دور نگاه کردم. این سوال رو از چندین و چند نفر پرسیدم راجع به خودم. به والله که هیتر ارواح عمه‌شان بود.

4+ چرا نوشتم؟ چون دوست داشتم. چون باید بالا بیارم. چون صداقت واژه‌ایه که الان برام محترم‌ترینه. هر چقدر بخواد تلخ باشه و چون مظلوم بودن محترم نیست.

5+ خواب تلخ و شیرینی بود که با تپش قلب ازش پریدم. همین, نه کمتر و نه بیشتر.

6+ لحظه‌ی مرگ خواهیم فهمید لبخند کجا بوده. مجموعه حس‌های متناقضی دارم که بعضی هاشون حس‌هایی که به سمت من بوده‌ن رو واقعی میدونن و بعضی‌های دیگه لاف‌های توخالی. برای من یک چیز مهمه. حس‌هایی که جهتشون از من شروع میشه. چیزی که به من حس زنده بودن داده و میده. یه قاب می‌کنم و می‌ریزم توش همه‌ی این حس‌ها رو و نگهشون میدارم و خوشحالم که یه جایی اجازه ندادم از بین بره. بودن در جای دیگر با این حس کمی سخته ولی من هندلش می‌کنم. 

7+ هنوز هم نمیدونم چرا. نمی‌فهمم چرا. لعنت به من. انگار همین دیروز بود که... . چقدررررر تهی. چقدر باور این هنوز سخته و هنوز بدبینم کرده. 

8+ چشمم رو باز می‌کنم و رو به جلو نگاه می‌کنم. راه درازی در پیشه. از نو باید نوشت. باید ساخت. می‌سازم. ساناز چرخ بر هم زند.

9+ کاش یکی وال بدبخت منو نجات بده از اون بالا. وال ساده‌لوحم با اون لبخند قشنگش‌.

10+ غزل شماره ۲۹ حافظ

11+ فردا که بیاد امروز رو یادم نمیاد. دوباره یه بادی بوزه، یه نم نم بارونی بیاد، یه گرفتگی هوا، یه ابر، یه بهار که دلم بگیره، غصه‌م می‌گیره. دقیقا نمیدونم از چی. از زوال شاید.  بعدش دوباره خوب میشم و می‌خندم و زندگی می‌کنم تا یه جا دیگه یادم بیاد و غصه م بگیره. 

پیوندهای روزانه